Merystemy przyranne i archesporialne
Merystemy przyranne nazywane są kallusem. Powstają tam, gdzie roślina jest zraniona. Najczęściej tworzone są z pobliskich komórek tkanki miękiszowej. Merystemy te tworzą komórki, powodujące stopniowe zarastanie i zabliźnianie się ran. Kallus można znaleźć najczęściej u roślin wieloletnich, występujących w postaci drzew lub krzewów. Tylko one żyją na tyle długo, by ich rany zdążyły się zabliźnić. Dzięki tej tkance możliwy jest zabieg szczepienia drzew owocowych - sadownicy przytwierdzają gałązki szlachetniejszych drzew do pni odporniejszych, ale mniej szlachetnych odmian. Merystemy archesporialne składają się z komórek, w których zachodzi mejoza. Występują one w zarodniach i biorą udział w tworzeniu zarodka. Z merystemów zarodkowych, z których zbudowany jest zarodek, wykształcają się z czasem niektóre inne merystemy. Tkanki twórcze dzieli się również na pierwotne i wtórne. Te pierwsze to takie tkanki, które wywodzą się z merystemu zarodkowego i powodują pierwotny przyrost rośliny. Są to merystemy wierzchołkowe, interkalarne, niektóre archesporialne. Merystemy wtórne biorą początek z komórek tkanek stałych, które czasem ponownie przybierają embrionalną formę i zdolne są do podziałów. Zaliczamy do nich merystemy boczne, przyranne i pozostałe archesporialne.