Tkanka wzmacniająca
Tkanka wzmacniająca jest bardzo przydatna u roślin lądowych, gdyż przystosowana jest do obciążeń mechanicznych. Jej komórki posiadają zgrubiałe ściany i są tak rozmieszczone, by gwarantować wytrzymałość rośliny na czynniki dynamiczne i statyczne. Istnieją dwa rodzaje tkanki wzmacniającej: kolenchyma i sklerenchyma. Kolenchyma nazywana jest zwarcicą. Zbudowana jest z żywych komórek, często posiadających chloroplasty. Mają one celulozowo-pektynowe wzmocnienia w narożnikach komórek (wtedy tkanka ta zwana jest kolenchymą kątową) lub na powierzchniach sąsiadujących ze sobą warstw komórek (jest to kolenchyma płatowa). Ta tkanka wzmacniająca występuje w ogonkach liściowych oraz obwodowych częściach młodych łodyg. Jest żywa i elastyczna, dlatego nie jest w stanie zahamować wzrostu tych organów. Sklerenchyma, inaczej zwana twardzicą, złożona jest z martwych komórek, po których zostały jedynie ściany komórkowe. W nich pomiędzy celulozowymi włóknami odkłada się cukier lignina - są więc zdrewniałe. Elementy twardzicy mogą występować w przypadku włókien, są wtedy nazywane włóknami sklerenchymatycznymi. Czasem są też okrągłe lub graniaste - noszą wtedy nazwę komórek kamiennych (sklereidów). Włókna występują w starszych łodygach, a sklereidy budują łupiny nasion lub rozrzucone są w tkance miękiszowej.