Tkanki stałe
Tkanki stałe nie mają zdolności do podziałów. Są większe niż komórki merystematyczne, mają grubszą wtórną ścianę komórkową, w pełnie wykształcone plastycy i dużą wakuolę. Czasem komórki są tak dostosowane do pełnionych funkcji, że obumierają i zostają z nich jedynie zgrubiałe ściany. Tkanki stałe dzielą się na okrywające, miękiszowe, wzmacniające, przewodzące i wydzielnicze. Tkanka okrywająca buduje zewnętrzną powłokę rośliny. Jej funkcją jest ochrona organizmu przed wpływem szkodliwych czynników środowiska zewnętrznego oraz ograniczenie parowania wody. Dzielimy ją na pierwotną i wtórną. Tkanka okrywająca pierwotna występuje w postaci jednowarstwowej skórki u roślin zielnych i w młodych organach drzew i krzewów. Skórka chroniąca roślinę w częściach nadziemnych nazywana jest epidermą, a w korzeniu - epiblemą lub ryzodermą. Komórki epidermy są do siebie ściśle przyległe, żyją, ale są pozbawione chloroplastów. Zewnętrzna ich ściana jest pokryta warstwą tłuszczowców, zwanych kutyną, które tworzą nieprzepuszczalną powłokę - kutykulę. Skórka korzenia jest tej powłoki pozbawiona. Skórka roślin nie jest jednorodna. Jej komórki często przekształcają się w specyficzne twory, takie jak włośniki, włoski, kolce i aparaty szparkowe.